Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Τα 93α γενέθλια του Νόρμαν Φρέντερικ Χέδερινγκτον (Norman Frederick Hetherington). Το google doodle 29/5/2014 - ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


Σήμερα 29/5 η Google αφιερώνει το doodle της σε έναν αγαπημένο καλλιτέχνη της Αυστραλίας, τον  Νόρμαν Φρέντερικ Χέδερινγκτον.

O Norman Frederick Hetherington (Νόρμαν Φρέντερικ Χέδερινγκτον)  (29 Μαΐου 1921 έως 6 Δεκεμβρίου 2010) ήταν ένας Αυστραλός καλλιτέχνης, δάσκαλος, σκιτσογράφος (γνωστός και ως "Heth»), μαριονετίστας, και σχεδιαστής μαριονέτας. 

Είναι γνωστός ως ο δημιουργός της μακροβιότερης τηλεοπτικής εκπομπής στην Αυστραλία του κ. Squiggle, και ως ο μοναδικός χειριστής και η φωνή του καλλιτέχνη αστεριού που έπλασε, της μαριονέτας κ. Squiggle.

Σημαντική ήταν η συμβολή του στην εξύψωση του ηθικού των στρατιωτών στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τις επισκέψεις στα στρατόπεδα και το show που έδινε για τη ψυχαγωγία των στρατιωτών.


Η παράδοση των μαριονετών, του θεάτρου σκιών βρίσκεται βαθιά στην ιστορία όπως μπορείτε να διαβάσετε και στο άρθρο μας:


Διαβάστε τη βιογραφία  του Νόρμαν Φρέντερικ Χέδερινγκτον στο wikipedia

Δείτε το βίντεο της Google για το doodle



Δείτε και ένα δημοφιλές βίντεο από μια παράσταση του κ. Squiggle

Η χρυση παλετα των ζωδιων στην αυγη του ινδιανικου πολιτισμου. Δειτε το ΖΩΟ-ΤΟΤΕΜ του ζωδιου σας - Νεα Ακροπολη

Η έλξη και η γοητεία που ασκούν οι πρώτοι κάτοικοι της αμερικάνικης ηπείρου προς όλους εμάς τους "πολιτισμένους" λαούς είναι έντονη τα τελευταία χρόνια. Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά ως κυριότερο θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ως Νεα Ακροπολη το αδιέξοδο των σύγχρονων πολιτισμών μας που δεν τους αρέσει το χάσιμο της επαφής του ανθρώπου με τη φύση το δέος που γεννιέται στην καρδιά μας βλέποντας τη χρυση κορόνα στην αυγη και το βαθύ μπλε σκούρο του δειλινού. Για τους Ινδιάνους - και για τη Νεα Ακροπολη - η Γη είναι ζωντανή - ναι καλά διαβάσατε - ζωντανή και όχι με την αφελή έννοια που ο Χαρδαβέλας παρουσίαζε στην εκπομπή του Πύλες του Ανεξήγητου παλιότερα αλλά με την αρχαία και όχι νεα μυστικιστική αντίληψη για μια ταξη από ζωντανες υπάρξεις για δυναμεις με οργανωση συνείδηση και σκοπιμότητα, μέσα από μια αστρολογία πλούσια σε φυσική μαγεία με σημαντικό συμβολισμό της πανσελήνου και του μισοφέγγαρου που όπως λέει και το ποίημα:
Πρόσεχε πολύ μη χαθούν
μέσα στο φόβο της λησμονιάς
του εαυτού σου τα μισοφέγ- 
γαρα. Ντζωτης Γιαννης


Νεα Ακροπολη
 Οι πέτρες, τα δέντρα, τα σύννεφα και όλα όσα μας περιβάλλουν είναι πλάσματα που ανήκουν στην ίδια Μεγάλη οικογένεια και αξίζουν τη προσοχή και την φροντίδα του. Βέβαια χρησιμοποιώντας τον όρο "Ινδιάνοι", αναφερόμαστε σε περισσότερες από 300 φυλές όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν την αμερικάνικη ήπειρο, που η καθεμιά είχε δικά της ήθη και έθιμα, ασχολίες, γλώσσα και θρησκευτικές αντιλήψεις. Παρόλα αυτά υπήρχε μια στενή συγγένεια μεταξύ τους σε σχέση με την εικόνα του κόσμου που είχαν σχηματίσει και με τη θέση του ανθρώπου που ζει και αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο μεγάλες δυνάμεις, τη γη και τον Ουρανό, τη Μητέρα και τον Πατέρα. 


Ένα από τα προβλήματα που συναντάμε στη μελέτη αυτών των λαών, είναι η έλλειψη γραπτών πληροφοριών. Μύθοι, παραδόσεις, τελετουργίες και γνώσεις περνούσαν μέσω του προφορικού λόγου από γενιά σε γενιά. Έτσι όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε είναι αυτή η προφορική παράδοση, που τα τελευταία χρόνια έχει αποτυπωθεί σε πάρα πολλά βιβλία, γραμμένα από δυτικούς ερευνητές αλλά και από τους ίδιους τους Ινδιάνους. Κοσμογονικοί μύθοι, διηγήσεις για την προέλευση του ανθρώπου αλλά και καθημερινές συνήθειες, είναι στη διάθεσή μας για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε αυτούς τους λαούς, που χωρίς να έχουν αναπτύξει μεγάλους πολιτισμούς, δίνουν τη δική τους οπτική, που είναι ένα απόσταγμα λαϊκής σοφίας, εντιμότητας και ειλικρινείας, απλότητας και μεγαλείου ταυτόχρονα. 

Εάν θέλετε μπορείτε να διαβάστε ένα σχετικό άρθρο που περιγράφει: 

  • την αστρολογία όπως την έβλεπαν οι Ινδιάνοι 
  • τις ζωντανες δυναμεις που φέρνουν μαζί τους τα 4 σημεία του ορίζοντα 
  • ο ηλιακος χαρακτήρας που έχει ο αετός και ο χαιρετισμος της άνοιξης 
  • η ψυχολογία των χρωμάτων κ.α.

Δείτε όλα αυτά αλλά ακόμα περισσότερο δείτε και το ζώο-τοτέμ σας, στο φεγγάρι που σας αντιστοιχεί στο μήνα που γεννηθήκατε. Δείτε μια χρυσή παλέτα ζωδίων στην αυγή του ινδιάνικου πολιτισμού.

Διαβάστε τα υπόλοιπα ΕΔΩ



 Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΤΡΑ - ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


Αν σας αρέσει αυτό το άρθρο γίνετε φίλοι μας στο Facebook για να μη χάνετε τίποτε: 
Νέα Ακρόπολη - Το σκοτάδι δε νικιέται με χτυπήματα αλλά με φως

Για μεγαλύτερη εμβάθυνση (στα αγγλικά):
What Is Your Native American Astrological Sign?
Native American Animal Symbols


Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Τι είναι η Δένδρο-μουσική - Νέα Ακρόπολη

Μουσική βραδιά
Η μουσική μας ενώνει - Νέα Ακρόπολη

Μπορούμε στα αλήθεια να βρούμε μουσική μέσα σε ένα δέντρο;  Η Νέα Ακρόπολη έχει δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων για τη μαγεία που βρίσκουμε τους μεγάλους μουσικούς αλλά φαίνεται ότι η ίδια η φύση που της αρέσει να έχει μυστικά ξεπερνάει την ανθρώπινη δημιουργία και κρύβει μέσα της μια φυσική μουσική. Ο Bartholomäus Traubeck σκέφτηκε να μετατρέψει τη δενδροχρονολόγηση, την καταγραφή των δακτυλίων των δένδρων που εμφανίζονται σε μια εγκάρσια τομή των κορμών σε μουσική.
Το ερώτημα που θα θέταμε ως Νέα Ακρόπολη είτε μας αρέσει είτε όχι είναι εάν το αποτέλεσμα είναι μια τεχνολογική χειραγώγηση ή μια απάτη λεπτής μορφής. Ο Traubeck επιμένει ότι όλη η διαδικασία είναι βασισμένη σε μια ακριβή γεωμετρία όπου το βάθος και το πλάτος των δακτυλίων μετατρέπονται αυτόματα σε νότες.
Όπως και να το δούμε αξίζει να ακούσουμε το παρακάτω κομμάτι που ονομάζεται "Years" και στο οποίο χρησιμοποιήθηκε ένα δίσκος κορμού από ένα δένδρο του είδους Μελία


Διαβάστε περισσότερα για μεγάλους μουσικούς:



Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Συμπόνια: Η Κόλαση και ο Παράδεισος μέσα μας - ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


"Η συμπόνια δεν είναι δείγμα αδυναμίας αλλά απόδειξη πολιτισμού"

Ο πολιτισμός μας είναι χτισμένος πάνω στην αρετή της συνεργασίας και στην αξία της συμπόνιας. Χωρίς τη συμπόνια δεν θα μπορούσαμε να χτίσουμε γέφυρες εμπιστοσύνης προς τους άλλους. Η συμπόνια είναι η σχεδόν διαισθητική αναγνώριση στην πραγματική αδελφοσύνη των ανθρώπων. Η Θρησκεία, η Τέχνη, η Πολιτική ακόμα και η Επιστήμη, οι 4 όψεις του Πολιτισμού, όπως μας αρέσει να τις ορίζουμε στη Νέα Ακρόπολη αναγνωρίζουν την συμβολή της συμπόνιας στην ένωση των ανθρώπων και την υπέρβαση αυτού που ο βουδισμός αλλά και ο χριστιανισμός ονομάζουν αίρεση της ατομικότητας ή την υπέρβαση της απομονωτικής αίσθησης που υπάρχει σε μια σέχτα σέκτα).

Μια αρχαία κινέζικη ιστορία περιγράφει με έναν θαυμάσιο τρόπο το πώς ο Παράδεισος και η Κόλαση είναι καταστάσεις συνείδησης που επιλέγει ο ίδιος ο άνθρωπος ανάλογα με το βαθμό συνεργασίας και συμπόνιας που δείχνει.
ΚΟΛΑΣΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


"Η Κόλαση και ο Παράδεισος"

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: 
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» 
Ο δάσκαλος του απάντησε: 
«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση». 
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. 
«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. 
«Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο». 
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο,υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι. 
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. 
«Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;» «Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος. 
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».
ΣΥΜΠΟΝΙΑ, ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

  1. Η Πηγή του Πόνου κατά το Βούδα
  2. Η κατάργηση της ατομικότητας μέσα στη Θεία Λατρεία
  3. Δρόμοι και είδη της Γιόγκα


Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Θρησκευτική ελευθερία και ανεξιθρησκία. Θρησκεία, Δόγμα, Αίρεση - Νέα Ακρόπολη

Τι κάνει κάποιον να διώκει φανατικά τη διαφορετική γνώμη; 
Τι κάνει κάποιους να θεωρούν ως απάτη κάθε διαφορετική διατύπωση της αλήθειας;  Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να αποκαλούν μια διαφορετική θρησκεία από τη δική τους ως αίρεση; Νέα Ακρόπολη, άρθρο από το nea-acropoli.gr

Προσοχη..! - Πηγή: ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η θρησκευτική ελευθερία είναι ένα ατομικό δικαίωμα που θεμελιώνει την υποχρέωση της κρατικής εξουσίας να μην επεμβαίνει παρεμποδίζοντας ή επιβάλλοντας είτε τη διαμόρφωση είτε την εκδήλωση θρησκευτικών πεποιθήσεων ακόμα και εάν σε κάποιους δεν τους αρέσει όπως το συνυπογράφουμε στη Νεα Ακροπολη.

Εκδηλώνεται με δύο κυρίως τρόπους: 

1. Με την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, δηλαδή την ελευθερία του ανθρώπου:

- Nα πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει ή να είναι άθρησκος, 
- Nα εκδηλώνει ή να μην αποκαλύπτει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.
- Να διαμορφώνει, να μεταβάλει ή να αποβάλει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις
- Να μην υφίσταται καμιά συνέπεια για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και
- Να ασκεί όλα τα ατομικά του δικαιώματα για να διαδίδει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. 

2. Mε την ελευθερία της λατρείας, δηλαδή την ελευθερία του ανθρώπου να εξωτερικεύει τα θρησκευτικά του συναισθήματα και την πίστη του ή να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα με συγκεκριμένες διαδικασίες και μορφές, συνήθως τελετουργικές. Η λατρεία μπορεί να γίνεται ατομικά ή ομαδικά, δημόσια ή ιδιωτικά, σε ειδικούς χώρους ή στην ύπαιθρο.

Ο όρος ανεξιθρησκία αναφέρεται στην ανοχή που δείχνει το κράτος απέναντι στις θρησκείες που πρεσβεύουν οι πολίτες τους, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει και ανέχεται την ύπαρξη και λειτουργία διάφορων γνωστών θρησκειών. Πρόκειται ουσιαστικά για "θρησκευτική ανοχή" που αφορά κατά κύριο λόγο το αδιατάρακτο της εξωτερικής λατρείας. Αντίθετα η θρησκευτική ελευθερία είναι περισσότερο ενεργητική και υπαγορεύει στο κράτος όχι μόνο να ανέχεται τις λατρευτικές εκδηλώσεις των πιστών αλλά και να διασφαλίζει ότι αυτοί διαμορφώνουν και εκδηλώνουν ελεύθερα τη θρησκευτική τους συνείδηση.

Η θρησκευτική ελευθερία γίνεται σχετική όταν η πολιτική αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας επικρατούσας ή ε π ί σ η μ η ς  θ ρ η σ κ ε ί α ς του κράτους. Ο μη χωρισμός κράτους-εκκλησίας εκφράζεται με την υποχρεωτική διδασκαλία συγκεκριμένης θρησκείας στα σχολεία, με την ορκωμοσία όταν αυτή περιβάλλεται ορισμένο θρησκευτικό τύπο, με την υποχρεωτική αργία σε συγκεκριμένες θρησκευτικές γιορτές, με την ιερολογία ως συστατικό τύπο του γάμου κ.λ.π.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ



Ο μύθος του Προμηθέα είναι η ιστορία ενός ήρωα που τολμά να παρακούσει τη θέληση των θεών. Τιμωρείται γι' αυτό, ωστόσο στο τέλος απαλλάσσεται από την τιμωρία του. Αν την εξετάσει κανείς μέσα από το κοινωνικό-πολιτικό κλειδί ερμηνείας, θα έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα για τη θρησκευτική ελευθερία στην αρχαία Ελλάδα.

Σε όλα τα αρχαιοελληνικά πολιτεύματα και τους γνωστούς αρχαιοελληνικούς πολιτισμούς είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική η ύπαρξη μιας ιδιόμορφης θρησκευτικής ελευθερίας. Ο βασιλιάς της χώρας ακολουθεί τους χρησμούς των θεών και καταφεύγει σε τελετές, θυσίες και μαντεία για να κερδίσει την εύνοιά τους. Τα μαντεία δεν ήταν μόνο χώροι ιεροί αλλά και κέντρα πολιτικών αποφάσεων. Ο βασιλιάς σεβόταν και τιμούσε τη γνώμη των ιερέων, υπήρχε κυρίαρχη θρησκεία ωστόσο, οι αρχαιοελληνικές κοινωνίες ήταν ανοιχτές σε νέες λατρείες (Ορφέας, Σέραπις κ.τ.λ.).

Η θρησκευτική αυτή ελευθερία οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες: Καταρχήν δεν υπάρχει Βίβλος που να αναγκάζει τους πιστούς να μείνουν πιστοί στο γράμμα της. Έπειτα οι αρχαιοελληνικές θεότητες είναι ανθρωπομορφικές, ενσαρκώνουν αξίες, ιδέες και αρετές και δεν περιορίζονται σε έναν κλειστό αριθμό, γεγονός που διευκολύνει την εισροή νέων θεοτήτων.

Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που η θρησκεία μπαίνει στην υπηρεσία του "ωραίου", τροφοδοτεί την αρχαία ελληνική τέχνη, χωρίς να την περιορίζει σε συγκεκριμένες τεχνικές και καλούπια.

Φυσικά, ιστορικό διώξεων υπάρχει στην Αθήνα: Ο Σωκράτης θανατώθηκε γιατί εισήγαγε "καινά δαιμόνια", ο Αναξαγόρας εξορίστηκε γιατί πρόσβαλλε παραδομένες πεποιθήσεις, ο Πρωταγόρας και ο Διαγόρας ο Μήλιος έφυγαν από το "κλεινόν άστυ" για να αποφύγουν την ποινική δίωξη. Ωστόσο ίσως θα πρέπει να αναζητηθούν τα βαθύτερα αίτια αυτών των διώξεων καθώς κανένα φιλοσοφικό ή θρησκευτικό κίνημα δεν υπέστη ομαδικές διώξεις, ούτε καν οι μαθητές των προαναφερόμενων φιλοσόφων.

Στην ελληνιστική εποχή, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο εκπολιτιστής στρατηγός, μεταφέρει τη θρησκεία του στις χώρες που κατακτά, δεν διστάζει όμως να την εμβολιάσει με τοπικά στοιχεία

ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Η σχέση θρησκείας και πολιτικής ηγεσίας στην Ρώμη είναι ιδιάζουσα έτσι ώστε με δυσκολία θα μπορούσε να τεθεί σε ένα πλαίσιο και να χαρακτηριστεί με έναν μόνο όρο. Η κοσμική εξουσία έχει μυστικιστικό και θρησκευτικό χαρακτήρα, υπάρχει επίσημη θρησκεία στη Ρώμη ωστόσο οι Ρωμαίοι πολίτες - ακόμη και ο ρωμαϊκός στρατός - μπορούν ελεύθερα να τιμούν με επίσημες τελετές κι άλλους θεούς.

Η επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους έχει δύο αντικείμενα λατρείας: τον αυτοκράτορα και την τριάδα Jupiter, Juno, Minerva που λατρέυονται στο Καπιτώλιο. 

Οι άνθρωποι συγκεντρώνονται στους ναούς που είναι αφιερωμένοι στην αυτοκρατορική λατρεία ή στα Καπιτώλια των διάφορων επαρχιακών πόλεων όπου ευχαριστούν και τιμούν όχι το πρόσωπο του αυτοκράτορα αλλά την θεϊκή δύναμη στην οποία η αυτοκρατορία οφείλει την ύπαρξή της.

Παράλληλα, στους κόλπους της αυτοκρατορίας γεννιούνται και αναπτύσσονται θρησκευτικά και φιλοσοφικά ρεύματα: οι Στωικοί, ο Νεοπλατωνισμός, ο Νεοπυθαγορισμός κ.α.

Ταυτόχρονα δεν εγκαταλείπεται η μελέτη των άστρων, οι τοπικές θεότητες, οι λατρεία συντεχνιών καθώς και η ελληνορωμαϊκή θρησκεία.

Ουσιαστική σημασία έχει το γεγονός ότι οι κάτοικοι των επαρχιών, των περιοχών που κατέκτησαν οι Ρωμαίοι, τιμούν τις δικές τους τοπικές θεότητες: Οι Κέλτες τις νεράιδες (matres) και τις νύμφες των ποταμών και των δασών, οι Θράκες το θεό πολεμιστή με το όνομα «Ήρως», οι Αφρικανοί τους παλιούς βερβερικούς και σημιτικούς θεούς τους, οι Ανατολίτες τη Μεγάλη Μητέρα κ.ο.κ.

Στα σύνορα μιας αχανούς οικουμενικής αυτοκρατορίας με έντονη εμπορική κίνηση, είναι εύκολη η διάδοση των διάφορων θρησκευτικών ρευμάτων. Η «πεφωτισμένη δεσποτεία» μάλιστα, η οποία βασίζεται στις αρχές του στωικισμού, είναι πρόθυμη να ευνοήσει τη διάδοση του ανατολικού μυστικισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του πλουραλισμού αποτελεί η περίπτωση του Ελαγάβαλου, ιερέα του συριακού θεού Ήλιου και ρωμαίο αυτοκράτορα τον 3ο μ.Χ. αι., ο οποίος με επισημότητα γιορτάζει στη Ρώμη τους γάμους του θεού του με την καρχηδονιακή θεά Τάνιτα.

Η πρώτη θρησκευτική κοινότητα με την οποία η ρωμαϊκή αυτοκρατορία έρχεται σε ρήξη είναι η χριστιανική κοινότητα. Τα αίτια της σύγκρουσης ίσως πρέπει να αναζητηθούν στην αμφισβήτηση της χριστιανικής κοινωνίας προς την πολιτική εξουσία. Αρχίζει να εφαρμόζεται η πολιτική των θρησκευτικών διώξεων που ήταν ξένη προς την παραδοσιακή πολιτική της αυτοκρατορίας, αν και ήδη από την εποχή του Τραϊανού υπήρχε ένας νόμος που τις καθιστούσε νόμιμες. Η σύγκρουση χριστιανισμού και ρωμαϊκής αυτοκρατορίας εντάθηκε την εποχή των αυτοκρατόρων Μαξιμίνου, Δέκιου και Βαλεριανού και κορυφώνεται στα χρόνια της βασιλείας του Διοκλητιανού και των διαδόχων του.


ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Από το 324 μ.Χ. αρχίζει στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία να γίνεται αισθητή η χριστιανική κυριαρχία. Ο αυτοκράτορας εγκαταλείπει τον παλιό ρωμαϊκό όρο "princeps"= ο πρώτος πολίτης του κράτους) και γίνεται πλέον dominus (=κυρίαρχος). Κυβερνά ως "ηθελημένος" ή "εκλεκτός" του θεού, δηλαδή ως κυβερνήτης που του δόθηκε η εξουσία με τη θεία χάρη. Η Εκκλησία συμμετέχει ενεργά στη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας και αξιώνει από τον μονάρχη να προσαρμοστεί στις ηθικές της αρχές. Εξαίρεση αποτελεί η βασιλεία του Ιουλιανού (361-363) ο οποίος αποστρέφεται τον χριστιανισμό και για τον λόγο αυτό θα μείνει στην ιστορία γνωστός ως παραβάτης.

Ο Κωνσταντίνος ωστόσο εξακολουθεί να είναι ο αυτοκράτορας όλων των Ρωμαίων. Για το λόγο αυτό συνεχίζει να φέρει τον τίτλο "Μέγας Αρχιερέας" (Pontifex Maximus) και συμφωνεί με τον Λικίνιο να εκδοθεί το διάταγμα της ανεξιθρησκίας (Μιλάνο 313 μ.Χ.-Διάταγμα του Μεδιολάνου). Οι διάδοχοί του, ωστόσο, με προκήρυξη καταδικάζουν τα λατρευτικά έθιμα της αρχαίας θρησκείας (341) και με αυστηρούς νόμους απαγορεύουν τη λειτουργία των ναών (356).Ο Θεοδόσιος χαρακτηρίζει την αρχαία θρησκεία «εθνική δεισιδαιμονία» και την κηρύττει παράνομη. Καθιστά τον χριστιανισμό κρατική θρησκεία και ξεκινά μια εκστρατεία διώξεων των εθνικών θρησκειών και των αιρέσεων. Το 438 ο Θεοδόσιος ο Β΄ θα εκδώσει τον Θεοδοσιανό Κώδικα που αποτελεί την πρώτη κωδικοποίηση νόμων εμπνευσμένη από τον χριστιανισμό. Την πολιτική του χριστιανικού κράτους ακολούθησαν με περισσότερο ή λιγότερο ζήλο και όλοι οι διάδοχοι αυτοκράτορες (Ιουστινιανός κ.α.)

Σε όλη τη διάρκεια της βυζαντινή αυτοκρατορίας κοσμική και θρησκευτική εξουσία συγχέονται, επίσημη θρησκεία είναι ο χριστιανισμός και οποιαδήποτε αίρεση ή άλλη θρησκεία διώκεται με φανατισμό (π.χ. περίοδοι εικονομαχίας). Πρόκειται για μια περίοδο που είναι αδύνατον να ανιχνεύσει κανείς οποιοδήποτε στοιχείο θρησκευτικής ελευθερίας.

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Την ίδια περίοδο η δυτική Ευρώπη διανύει την περίοδο του Μεσαίωνα. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία έχει διαμελιστεί. Το 754 ο Πάπας μετά από μια συμφωνία του με το κράτος των Φράγκων, χαρίζει στη δυτική εκκλησία τα δικά της εδάφη. Δημιουργείται έτσι ένα παπικό κράτος με κοσμική εξουσία και έντονη προσηλυτιστική δράση. Η εκκλησία της Ρώμης και το κύρος της παπικής εκκλησίας που ως τότε στηριζόταν στο βυζαντινό αυτοκράτορα, μεγαλώνει.

Από τον 9ο αιώνα, τα κράτη της Ευρώπης είναι φεουδαρχικά. Οι φεουδάρχες προέρχονταν συχνά και από τους κόλπους του κλήρου, είναι επίσκοποι, ηγούμενοι, κ.τ.λ. αλλά αναγνωρίζουν ως ανώτερούς τους τους κοσμικούς άρχοντες. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε σύγκρουση την κορυφή της δυτικής εκκλησίας, τον Πάπα, με την πιο δυνατή κρατική εξουσία της Ευρώπης τότε, τον γερμανό αυτοκράτορα. Η αναμέτρηση αυτή ανάμεσα στον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ Χίλντεμπραν και στον αυτοκράτορα Ερρίκο Δ' διαρκεί από το 1076 ως το 1122 και είναι χαρακτηριστική για τις σχέσεις εκκλησίας - κοσμικής εξουσίας και για το κλίμα στην Ευρώπη τότε. Σε κάποια Σύνοδο ο Ερρίκος τολμά να ζητήσει την καθαίρεση του Πάπα. Ο Πάπας απαντά με την τιμωρία του αναθεματισμού. Ο αυτοκράτορας απομονώνεται από τους υπηκόους του γιατί θεωρείται μεγάλη αμαρτία να σχετίζεται κανείς με πρόσωπο που έχει αναθεματιστεί. Ο αυτοκράτορας, τον χειμώνα του 1077, με μια μικρή ακολουθία πηγαίνει στον Πύργο της Κανόσσας της Κάτω Ιταλίας. Φτωχικά ντυμένος και παγωμένος περιμένει τρία μερόνυχτα έξω από την πύλη, χωρίς ο Πάπας να τον δέχεται. Στο τέλος τον δέχεται και τον «λύνει» από το ανάθεμα. Η σύγκρουση συνεχίζεται. Η εκκλησία βγαίνει νικήτρια και καθοδηγεί τις Σταυροφορίες.


ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Ακόμη και στα χρόνια της Αναγέννησης, οι θρησκευτικοί διωγμοί της Εκκλησίας απέναντι σ' αυτούς που αμφισβητούν τα δόγματά της είναι ιδιαίτερα έντονοι. Η Ιερά Εξέταση δρα ανενόχλητη και καταδικάζει σε θάνατο επιστήμονες και όσους θεωρεί μάγους. Ανάμεσα στο 1482 και 1525 υπολογίζεται ότι μόνο στην Ισπανία 234.526 άτομα καταδικάστηκαν από την Ιερά Εξέταση ως αιρετικοί. Στην Ιταλία ανάμεσα στο 1566 και 1629 ο Καρνεζέκι, ο Παλεάριο και ο Μπρούνο καίγονται ζωντανοί στη Ρώμη. Ο Βανίνι καίγεται στην Τουλούζ. Ο Καμπανέλλα βασανίζεται σκληρά και φυλακίζεται 27 χρόνια στη Νάπολη. O Σάρπι δοκιμάζει το μαχαίρι του δολοφόνου. Ο Γαλιλαίος, μπροστά στην απειλή της Ιεράς Εξέτασης αναγκάζεται να απαρνηθεί τις ιδέες του.
Μυστικιστές και επιστήμονες που τολμούν να μελετήσουν το σύμπαν και να διατυπώσουν τους νόμους της Φυσικής διώκονται με φανατισμό.

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

" Sapere aude "(τόλμησε να μάθεις): αυτό είναι το σύνθημα του Διαφωτισμού, όπως το διατύπωσε ο Εμμάνουελ Καντ και είναι σαφής ο αντιεκκλησιαστικός του χαρακτήρας. Οι εκπρόσωποι του Διαφωτισμού επιχειρούν να αφαιρέσουν από τη γνώση το θρησκευτικό της περίβλημα.

Οι Διαφωτιστές υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις με βάση τις θρησκευτικές ή ηθικές πεποιθήσεις των ανθρώπων και ότι οι δοξασίες των άλλων πολιτισμών δεν είναι εκ φύσεως κατώτερες από αυτές του ευρωπαϊκού χριστιανισμού.

Η Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 αναγνωρίζει τελικά την ανεξιθρησκία στο άρθρο 10 : «Κανείς δεν πρέπει να ενοχλείται για τις γνώμες του, ακόμη και για τις θρησκευτικές, αρκεί να μη διαταράσσει τη δημόσια τάξη που καθιερώνει ο νόμος». Είναι η πρώτη ευρωπαϊκή αναγνώριση της ανεξιθρησκίας. Έχει ήδη προηγηθεί η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων της Βιργινίας (Bill of Rights, 1776) κατά τον αμερικανικό αγώνα ανεξαρτησίας.

Σήμερα μετά την πανηγυρική εξαγγελία από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948 (άρθρο 18), η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται από το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο έχει υπέρτερη ισχύ σε σχέση με τους κοινούς νόμους του κράτους, καθώς και από το άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου του Ο.Η.Ε. (1966) για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα.

Στην Ελλάδα το πρώτο Σύνταγμα της επαναστατικής περιόδου, το Σύνταγμα της Επιδαύρου καθιερώνει την ανεξιθρησκία στο πρώτο του άρθρο. Το ισχύον Σύνταγμα προστατεύει στο άρθρο 13 τόσο την θρησκευτική ελευθερία όσο και την ανεξιθρησκία: 

«1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. 
2. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από της θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός». Αναγνωρίζεται πάντως ως επίσημη θρησκεία του κράτους την χριστιανική. 

Εξάλλου, το ίδιο το Σύνταγμα έχει συνταχθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδας...

Πηγή: nea-acropoli.gr

Διαβάστε επίσης:
Οι διωγμοί κατά των φιλοσόφων